Tygodnik Radomski

Na zawsze pozostanie legendą polskiego boksu. Sam Feliks Stamm uznał go za najlepszego zawodnika wagi piórkowej w historii polskiego pięściarstwa. W jego życiorysie, oprócz sukcesów na sportowych arenach, zapisane są też dramatyczne walki o życie, stoczone w obozie koncentracyjnym. Wygrał i przeżył, by po wojnie szkolić kolejne pokolenia mistrzów ringu.

Antoni Czortek urodził się 2 lipca 1915 roku w Grudziądzu. W tamtejszym klubie GKS Pomorze w wieku 15 lat rozpoczął swoją wielką przygodę ze sportem. Jako dziewiętnastolatek niespodziewanie zdobył swój pierwszy złoty medal Mistrzostw Polski na zawodach w Poznaniu. Osiągnięcie to powtórzył jeszcze trzykrotnie. W ten sposób znalazł się w krajowej, sportowej elicie. W 1936 roku pojechał na dość kontrowersyjną olimpiadę w Berlinie. Stoczył tam dwie walki - wygraną z Francuzem Bonnetem i przegraną z Afrykańczykiem Hannanem. Prawdziwym sukcesem był jednak jego występ na Mistrzostwach Europy w Dublinie (1938), gdzie zdobył srebrny medal. Gdy wreszcie stał się sportowcem popularnym i rozpoznawalnym, zyskał przydomek "Kajtek", co miało odniesienie do jego skromnej postury. Popularność ta miała wkrótce stać się dla niego wielkim problem i wyzwaniem na pograniczu życia i śmierci…
Po wybuchu wojny Czortka wcielono do armii. Jego oddział został rozbity przez Niemców pod Wieluniem. Bokser zmienił nazwisko i ukrywał się początkowo w Warszawie, potem w okolicach Grójca, skąd pochodziła rodzina jego żony. Gestapo wciąż nie dawało mu spokoju i wreszcie w 1943 roku został zatrzymany. Trafił do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Dla hitlerowców nie był jednak zwykłym więźniem, lecz "sportową atrakcją". Tu Czortek stoczyć musiał kilka walk, w których stawką nie były mistrzowskie laury, ale… życie. Pojedynki te nie miały wiele wspólnego ze sportem, odbywały się w bez rękawic i bardziej nawiązywały ulicznych bijatyk niż do pięściarskiego rzemiosła. Wszystkie starcia mistrz wygrał, mimo że miał zwykle cięższych przeciwników. Najtrudniejszym pojedynkiem była jednak walka z esesmanem Walterem. Niemiec również nie miał szans, choć zapewne liczył na to, że będzie to ostatnia walka polskiego boksera. Ostatecznie Czortek został przeniesiony do obozu w Mathausen, gdzie szczęśliwie doczekał się wyzwolenia.
Mistrz nigdy nie ukrywał, że po wojnie wielokrotnie oferowano mu pozostanie na Zachodzie, ale on nie miał w tej kwestii żadnych rozterek. Postanowił wrócić do Polski, by kontynuować sportową karierę. W 1947 roku podczas walki o mistrzostwo Polski został jednak pokonany przez nikomu dotąd nieznanego zawodnika z Częstochowy. Czortek sam potem przyznał, że po tym pojedynku wstydził się wracać do Warszawy. Wtedy pojawiła się propozycja z Radomiaka. W ten sposób mistrz pięściarstwa pojawił się nad Mleczną i pozostał tu już do końca życia.
Jako zawodnik Radomiaka, Czortek wywalczył swój czwarty tytuł mistrza Polski (1949). Po zakończeniu kariery zajął się szkoleniem pięściarzy Radomiaka, Broni i Czarnych. Współpracował również z Feliksem Stammem, trenerem reprezentacji Polski. Dla wielu bokserów był niekwestionowaną gwiazdą i symbolem polskiego pięściarstwa.
Antoni Czortek zmarł w Radomiu 15 stycznia 2003 roku w wieku 88 lat.